വിശാലഹൃദയൻ

 വിശാലഹൃദയൻ

ഹൃദയം പണിമുടക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു ഞായറാഴ്ച

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയിട്ട് ഒരാഴ്ചയേ ആയിട്ടുള്ളൂ. വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. റീന പേരക്കുട്ടിയുടെ കൂടെ ഒരുമാസം കൂടി നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്. നവംബർ ഇരുപത്തിയൊന്നിനേ മടങ്ങിയെത്തൂ.

ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. ജോലിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആശുപത്രി കാന്റീനിൽ നിന്ന് കഴിക്കും. അല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മിക്കവാറും അടുത്ത വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം എത്തും. അതിന്റെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്വം ദിനേശനാണ് ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നത്. ആവശ്യത്തിലധികം ഭക്ഷണം സമയത്തിന് എത്തിച്ചുതരും. വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ നോക്കിയാൽ നടക്കില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർബന്ധം.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ആ ഞായറാഴ്ച എത്തിയത്.

രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പ്രത്യേകിച്ച് പണിയൊന്നുമില്ലാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സമയം പതിനൊന്നരയോടടുത്തു. പതിവുപോലെ ദിനേശ് ഉച്ചഭക്ഷണവുമായി എത്തി. കുറച്ചു നേരം വർത്തമാനം പറഞ്ഞു. പോകാൻ നേരം ഞാനും സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

പെട്ടെന്ന്...

ലോകം ഒന്നു കറങ്ങുന്നതുപോലെ!

വയറ്റിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് എന്തോ ഉരുണ്ടുകയറി നെഞ്ചിലേക്കെത്തുന്നതുപോലെ. കാലുകൾക്ക് ബലം കുറഞ്ഞു. വീണ്ടും നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. സോഫയിലേക്ക് തന്നെ ചാഞ്ഞു.

ദിനേശ് പരിഭ്രമിച്ചു. ഉടനെ ഭാര്യ ഡോ. ചിത്രയെ വിളിച്ചു. രക്തസമ്മർദ്ദം പരിശോധിച്ചു. പൾസ് നോക്കി. എല്ലാം സാധാരണ നിലയിൽ.

അപ്പോഴാണ് ദിനേശിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.

"നെറ്റിയിലൊക്കെ വിയർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ!"

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ.

ഇത് അവൻ തന്നെ!

എഴുപത്തിരണ്ട് വർഷമായി വിശ്രമമില്ലാതെ എന്നെയും പേറി നടക്കുന്ന ഹൃദയം. ഇപ്പോൾ അവൻ പണിമുടക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണോ?

എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു വിശ്രമം വേണ്ടേ എന്നൊരു തമാശ മനസ്സിൽ വന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഭയം പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കിടന്നപ്പോൾ അസ്വസ്ഥത കുറഞ്ഞു. ദിനേശന്റെ മുന്നിൽ ധൈര്യം അഭിനയിച്ചു. അവർ മടങ്ങി.

പക്ഷേ, മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം ബാക്കിനിന്നു.

ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നോ?

വൈകുന്നേരം വരെ കുഴപ്പമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. നാലര മണിയോടടുത്തപ്പോൾ വീണ്ടും അതേ അനുഭവം. ഇത്തവണ ഹൃദയം കൂടുതൽ ശക്തമായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

മതി! ഇനി എനിക്ക് വയ്യ. ഞാൻ പണിമുടക്കുകയാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ. സമയം കളയരുത്!

എന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ അലാറം മുഴക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഇനി കാത്തിരിക്കാനാവില്ല.

ദിനേശനെ വിളിച്ചു. ഉടൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. റീനയെ തൽക്കാലം അറിയിക്കേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യം എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കട്ടെ. അനാവശ്യമായി അവളെ പേടിപ്പിക്കേണ്ടല്ലോ.

ആശുപത്രിയിലെത്തിയ ഉടൻ ഇ.സി.ജി. എടുത്തു. അതിൽ വലിയ കുഴപ്പമൊന്നും കാണാനില്ല. ഒരു നിമിഷം ആശ്വാസം തോന്നി.

പക്ഷേ രക്തപരിശോധനയുടെ ഫലം വന്നതോടെ ചിത്രം മാറി.

ഹൃദയം അപകടത്തിലാണെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനകൾ!

പിന്നെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അസാധാരണ വേഗത്തിലായിരുന്നു.

കാത് ലാബിലേക്ക്!

എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനുള്ള പരിശോധനയ്ക്ക് തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടക്കുന്നു. ജോണും രാജേഷും പണിയായുധങ്ങളുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

എനിക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയില്ല.

എന്റെ ഹൃദയം പണിമുടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനെ വീണ്ടും ജോലിക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ രണ്ടു പേർ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു!

ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം മാത്രം. സമ്മതപത്രത്തിൽ ഒപ്പിടാൻ ബന്ധുക്കളാരുമില്ല. റീനയുമായി ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു. അവളുടെ സമ്മതം വാങ്ങി. ദിനേശ് ബന്ധുവിന്റെ കുപ്പായമണിഞ്ഞു.

ഇനി എല്ലാം അവരുടെ കൈകളിൽ.

പരിശോധന ആരംഭിച്ചു.

ഞാൻ അവിടെ കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്തുനിന്നുള്ള കാഴ്ചകളൊന്നും കാണാനാവില്ലല്ലോ. പക്ഷേ ജോണിന്റെ സംഭാഷണത്തിലൂടെ ഓരോ കാര്യവും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഹൃദയത്തിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്.

വലതുവശത്ത് അടുത്തിടെ ഉണ്ടായ ഒരു ഗുരുതരമായ തടസ്സം. ഇടതുവശത്ത് കുറേക്കാലമായി വളർന്നുവന്ന മറ്റൊരു പ്രശ്നം. കല്ലും മുള്ളും വഴിമുടക്കി രക്തയോട്ടം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

കാര്യങ്ങൾ അത്ര നിസ്സാരമല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

എന്നാൽ തൽക്കാലം വലതുവശത്തെ തടസ്സം പരിഹരിച്ച് അടിയന്തര പണിമുടക്ക് ഒഴിവാക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ തീരുമാനം. ഇടതുവശത്തെ കല്ലും മുള്ളും നീക്കം ചെയ്യാൻ കൂടുതൽ സമയം വേണം. അത് പിന്നീട് ചെയ്യാമെന്നും തീരുമാനിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ജോണിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടത്.

"സാറിന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും നല്ല ശക്തമാണ്. രക്തക്കുഴലുകൾക്കും നല്ല വലുപ്പമുണ്ട്."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം!

അപ്പോൾ ഞാൻ വെറുമൊരു ഹൃദയമില്ലാത്തവനല്ല. നല്ല വിശാലഹൃദയനാണ്!

എന്നെ പരുക്കനെന്നും സ്നേഹമില്ലാത്തവനെന്നും കരുതുന്ന ചിലരുണ്ട്. അവർക്കൊക്കെ എന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു കാണിച്ചുകൊടുക്കണം എന്നൊരു മോഹം അപ്പോൾ തോന്നി.

പിന്നീട് അറിഞ്ഞു, പുറത്തു കാത്തുനിന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സഹപ്രവർത്തകർക്കും ജോൺ എന്റെ ഹൃദയം കാണിച്ചുകൊടുത്തിരുന്നുവെന്ന്.

പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത ബഹുമാനം!

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ഇത്രയധികം ആരാധകർ ഉണ്ടാകുന്നത്!

അടുത്ത ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ റീന എത്തി.

കാര്യങ്ങളെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അത്ഭുതവും ആശങ്കയും. ആദ്യത്തെ പരിശോധനയിൽ അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഇനി നേരിട്ട് കാണണമെന്നായി.

അങ്ങനെ ഹൃദയം കാണാനുള്ള സമ്മതപത്രത്തിൽ അവളും ഒപ്പിട്ടു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് വീണ്ടും പണിശാലയിലേക്ക്.

ഇത്തവണ കാത് ലാബ് ഒന്നിലേക്ക്.

ആദ്യത്തെ യാത്രയെക്കാൾ കൂടുതൽ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം ഇത്തവണ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ചെറിയ അറ്റകുറ്റപ്പണിയല്ല. കുറേക്കാലമായി ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ വഴിമുടക്കി കിടക്കുന്ന കല്ലുകൾ പൊട്ടിച്ചുനീക്കി രക്തയോട്ടം പുനഃസ്ഥാപിക്കണം.

കിടക്കാൻ അത്ര സുഖമില്ല. പക്ഷേ സഹിക്കാതെന്ത്?

ജോണും രാജേഷും വീണ്ടും എത്തി. ഇത്തവണ അവരുടെ കൈകളിൽ കൂടുതൽ സങ്കീർണമായ പണിയായുധങ്ങളുണ്ട്.

സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി.

കല്ലുകൾ വഴിമുടക്കി കിടക്കുകയാണ്. മുന്നോട്ടു നീങ്ങാൻ പ്രയാസം. ആദ്യം കല്ല് പൊട്ടിക്കണം. പിന്നെ തടസ്സം നീക്കി രക്തത്തിന് സഞ്ചരിക്കാൻ വഴിയൊരുക്കണം.

പണി ആരംഭിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് ചെവിയിൽ ഒരു മുഴക്കം.

വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം. ഇടയ്ക്കിടെ അലാറം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ.

എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ യന്ത്രത്തിന്റെ സ്വിച്ച് ഇടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദമാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ചെറിയൊരു പ്രകമ്പനം!

ചുവരിൽ ആരോ പതുക്കെ മുട്ടുന്നതുപോലെ.

ആദ്യം തോന്നിയത് തോന്നലായിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ അത് ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണയും കല്ല് പൊട്ടിക്കുന്ന ഉപകരണം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ പ്രകമ്പനം.

ജോണിനോട് ചോദിച്ചു.

"അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാവാറില്ലല്ലോ സാർ!"

പക്ഷേ എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഓരോ തവണ ഉപകരണം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും എത്ര പ്രാവശ്യം കല്ലിൽ തട്ടുന്നു? എത്ര പ്രാവശ്യം പ്രകമ്പനം ഉണ്ടാകുന്നു?

ഞാൻ എണ്ണിത്തുടങ്ങി.

ഒന്ന്... രണ്ട്... മൂന്ന്...

ഓരോ തവണയും കൃത്യമായി എണ്ണി പറഞ്ഞു.

ജോണിനും രാജേഷിനും അത്ഭുതം.

അവർ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ജോലി തുടരുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ ചലനവും എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു!

പുറത്ത് യന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അകത്ത് ഹൃദയം വിറയ്ക്കുന്നു. ഞാൻ മാത്രം അതിന്റെ താളം പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ കല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞു. തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങി. രക്തത്തിന് ഒഴുകാനുള്ള വഴി വൃത്തിയാക്കപ്പെട്ടു.

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം!

ജോൺ പറഞ്ഞു പണി വിജയകരമായി പൂർത്തിയായെന്ന്.

ആ നിമിഷം എനിക്ക് തോന്നിയത് ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞുവെന്നതിലുപരി, ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് സാധ്യമായിരിക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു.

ഇത്തവണ റീനയ്ക്കും എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങൾ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

അങ്ങനെ തൽക്കാലം ഹൃദയത്തിന്റെ പണിമുടക്ക് ഒഴിവായി.

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പല ചിന്തകളും.

എഴുപത്തിരണ്ട് വർഷം ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ എന്നെയും പേറി നടന്ന ഹൃദയം. ഞാൻ അതിനെ എത്രത്തോളം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്? എത്രയോ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അതിന്റെ ചെറിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവഗണിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ചിലപ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണത്തെ പ്രായത്തിന്റെ സ്വാഭാവികതയായി കണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം.

പക്ഷേ, അന്ന് അത് അവസാനമായി എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:

എന്നെയും കൂടി ശ്രദ്ധിക്കണം!

ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി, വിശാലഹൃദയനായതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ല. ആ ഹൃദയത്തിന് രക്തം എത്തിക്കുന്ന വഴികളും തുറന്നിരിക്കണം.

എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോടും ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.

ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് തമാശ പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ അത് ഒരു ദിവസം പണിമുടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, ജീവിതം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയുന്നതെന്ന് അന്നാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

എന്തായാലും എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ജോണിന്റെയും രാജേഷിന്റെയും കരവിരുതിനും ദിനേശന്റെയും ചിത്രയുടെയും സമയോചിതമായ ഇടപെടലിനും റീനയുടെ കരുതലിനും നന്ദി.

ഇനി അതിനോട് കുറച്ചുകൂടി സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറണം.

കാരണം, ഈ വിശാലഹൃദയം ഇനിയും ഒരുപാട് കാലം പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഹൃദയമേ, നിനക്ക് വിശ്രമം വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ എന്നോട് പറയണം. പക്ഷേ, പണിമുടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു നോട്ടീസ് എങ്കിലും തരണം!